Mijn depressie was slechts een symptoom

Mijn depressie was slechts een symptoom

Mijn depressie was slechts een symptoom

In mijn vorige blog begon ik aan mijn herstelverhaal, waarbij ik eindigde bij mijn eerste opname. Helaas leidde die opname niet tot de uiteindelijke oplossing. Integendeel. Ik heb daarna nog rustig een paar jaar aangemodderd in de overtuiging dat ik genezen was. Helaas bleek het tegendeel waar te zijn.

Crisis

Mijn eerste opname heb ik zelf beleefd als de grootste crisis van mijn leven. Ik was verantwoordelijk voor het ongeboren leven in mijn buik en kon er echt geen einde aan maken. Toch was ik zo moe en doodop, dat ik ook geen andere uitweg meer zag. Uiteindelijk heb ik het wel overleeft, maar heeft het proces zoveel littekens bij mij en bij mijn gezin achtergelaten dat ik de noodzaak voelde mijn verhaal op papier te zetten. Voor mij voelde dit ook echt als een soort afsluiting. Een manier om mijn lijden een doel te geven. Al kon ik maar één iemand helpen met mijn verhaal, dan hadden wij deze hel ten minste niet voor niets doorstaan.  

Vertrouwen

Dat mijn gezin en ik zo’n zware periode konden doorstaan, gaf mij een enorme boost van zelfvertrouwen. De tijd erna voelde dan ook als een periode vol groei en herstel. Iedere dag ging ik vol goede moed en plezier naar mijn werk. Ik stortte mij op de ontwikkeling van mijn kinderen en zocht overal hulp om de schade die mijn ziekte bij hun had aangericht te herstellen. Ook pakte ik mijn hobby’s weer op, steunde ik mijn man in zijn ambities en bouwde ik weer een sociaal leven op. Toch kwam ook nu dat slechte gevoel uit mijn jeugd weer terug. Ook deze keer kon ik er niet aan ontsnappen. Maar echt niet dat ik dat wilde accepteren. Aan de hand van coaching op het werk, grenzen aangeven in mijn gezinsleven en steeds meer hulp inschakelen bij mijn hobby’s, probeerde ik het allemaal te rekken en toch vol te houden. Ik zou bewijzen dat ik niet meer die zwakkeling was die het allemaal niet aankon. Maar drie jaar na de geboorte van de jongste viel wederom het doek en belande ik weer op de vrijwillige opname. De cirkel was weer rond.

Mijn depressie was slechts een symptoom
www.pixabay.com

Steun

Een groot verschil met mijn vorige opname was dat ik deze keer een lotgenoot ontmoette. Een vriendin die in een soortgelijk cirkeltje zat als ik en direct begreep wat ik doormaakte. Wij begrepen elkaar en wisten precies wat de ander nodig had. Dat was namelijk wat wijzelf nodig hadden. Dit gaf mij het gevoel dat ik niet de enige was en dat ik toch niet zo eenzaam was als dat ik dacht. Een andere belangrijke factor was dat ik na mijn opname, tijdens de intake bij de afdeling depressie, vrijwel direct doorverwezen naar de afdeling persoonlijkheidsstoornissen. Deze psycholoog zag vrij snel in dat er meer achter mijn problemen zat dan ‘alleen’ een depressie. Dankzij de daadkracht van deze hulpverlener, kreeg ik een aantal weken later de diagnose dwangmatige persoonlijkheidsstoornis.

Woede

Enerzijds gaf dit mij een gevoel van opluchting, want er kwamen nu allerlei nieuwe opties om mijn te helpen. Maar er ontstak ook een gigantische woede van binnen uit. Waarom had niemand dit eerder gezien? Waarom werd dit pas na meer dan tien jaar kwakkelen gediagnosticeerd? Had mij niet al veel meer leed bespaart kunnen worden als iemand deze diagnose eerder had gesteld? Maar ik was ook bang en teleurgesteld, want dit was ook de zoveelste bevestiging dat er iets mis was in mijn hoofd. Dit oordeel was nog erger dan een depressie. Waarom dat is, leg ik uit in mijn volgende blog.

Like en share perfectiedrang.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Vond je deze blog leuk? Deel hem met anderen:)