Wat is een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis?

Wat is een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis?

Wat is een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis?

Op mijn website vertel ik doodleuk dat ik depressies heb gehad en worstel met het zijn van een dwangmatige perfectionist. Maar wat bedoel ik eigenlijk met dwangmatig perfectionist zijn? Op een gegeven moment is er bij mij een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Waar de term depressie vrij bekend is, geldt dit niet voor een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Vandaar dat ik in deze blog uitleg wat dit precies betekent.

Definitie persoonlijkheidsstoornis

Als eerste wil ik starten met de definitie van een persoonlijkheidsstoornis. Op de website van Psyq gebruiken ze de volgende uitleg; ‘ieder mens heeft zo zijn karaktereigenschappen en eigenaardigheden. We spreken pas van een persoonlijkheidsstoornis als je van deze eigenaardigheden hinder ondervindt. En als je relaties, werk en verdere leven er ernstig onder lijden.’ Wat voor mij betekent dat iemand met een persoonlijkheidsstoornis voor iedereen herkenbare karaktereigenschappen heeft, alleen zijn deze zo intens en verstorend dat iemand niet goed kan functioneren. Zo zijn er bijvoorbeeld meerdere mensen in mijn omgeving ook perfectionistisch, net als ik. Maar bij hun verdwijnt de grond niet onder hun voeten als ze een foutje maken. Of stort hun hele zelfvertrouwen in als een kaartenhuis bij het horen van kritiek. Zij putten zichzelf niet uit, om maar goed genoeg te zijn om te mogen bestaan. Daarentegen ben ik niet alleen perfectionistisch, bij mij is ook dwangmatig.

Dwangmatige persoonlijkheidsstoornis

Verder zegt de website van Psyq dat ‘mensen met een obsessieve compulsieve persoonlijkheidsstoornis (OCPS) zuinig zijn met geld, hun huis perfect op orde houden en taken niet willen delegeren, omdat ze bang zijn dat deze niet correct worden uitgevoerd. Moreel of ethisch gezien zijn er weinig of geen grijze gebieden: handelingen en opvattingen zijn volledig goed of volledig fout. Hun persoonlijke relaties verlopen moeizaam, omdat ze te hoge eisen stellen aan vrienden, partners en kinderen.’ En laat dat precies mijn grootste angst zijn: ik ben dus echt een verschrikking om mee te leven. Ik vraag blijkbaar te veel van anderen, ik denk zwart-wit en laat geen ruimte voor andere meningen. Ik durf dus onterecht niets uit handen te geven. Blijkbaar ben ik een rigide control freak die het leven van haar man en kinderen zuur maakt. Mensen hebben dus volledig het recht om mij te mijden en het gevoel dat ik de wereld beter af is zonder mij, is dus terecht.    Ik ben mij ervan bewust dat dit niet per se is wat er staat en dat anderen een ander beeld uit deze beschrijving kunnen halen. Maar dit is precies wat mijn hersenen doen; uitgaan van het ergste.

www.pixabay.com

Oorzaak

Iets verderop staat op de website: ‘mogelijke psychologische oorzaken zijn een kille, kritische of strenge houding van de opvoeders en een omgeving die nadruk op verantwoordelijkheid of schuld legt en weinig ruimte biedt voor spel en gevoel. Psychosociaal kan de oorzaak ook worden gezocht in een omgeving die overmatig streeft naar prestatie.‘ Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan kinderen die al vroeg volwassen moesten worden door het wegvallen van een ouder. Of ik denk aan kinderen die al van jongs af aan moesten pieken op school of in hun sport. Maar dit hoeft niet. Deze kinderen kunnen namelijk ook opgroeien zonder stoornis. Er is dus geen vaste relatie tussen streng opgevoed zijn en het hebben van een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis.

Behoeftes

Voor mij voelde het dan ook niet goed om ‘het monster’ in mij af te schuiven op mijn ouders. Ik ben degene die mijzelf gemaakt heeft tot wie ik ben. Dus ik ben ook de enige die dit weer recht kan trekken. Wat ik zelf vooral meegekregen heb is dat er een persoonlijkheidsstoornis kan ontstaan als een kind zich onveilig voelt en een oplossing bedenkt om hiermee om te gaan, ofwel als coping strategie. Vervolgens werkt deze coping strategie in het volwassen leven averechts. Waar je als kind misschien snel weten moet weten of iets is veilig of niet, in je volwassen leven zijn er veel meer grijze gebieden.

Persoonlijk

Ik heb mijn omgeving ‘veilig’ gemaakt door controle te hebben. Als ik de controle heb, is alles voorspelbaar, dus veilig. Maar dit is niet realistisch, laat staan handig in mijn volwassen leven. Toch vind ik het heel eng om deze controle los te laten, want dan word het heel onveilig voor mij. De enige manier om dat gevoel van onveiligheid los te durven laten is achterhalen waarom ik mij onveilig voelde als kind. Dit bleek uiteindelijk het meest lastigste onderdeel van mijn proces. Hoe ik hier achter gekomen ben, leg ik uit in mijn volgende blog.

Like en share perfectiedrang.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Vond je deze blog leuk? Deel hem met anderen:)