Hoe mijn verhaal eindigt

Hoe mijn verhaal eindigt

Hoe mijn verhaal eindigt

In deze vierde blog over mijn persoonlijke verhaal vertel ik hoe mijn verhaal tot nu toe is geëindigd. In mijn vorige blog legde ik uit wat een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis is en wat de oorzaak ervan kan zijn. Voor mij lag de oorzaak in onveiligheid. Ik voelde mij onveilig als kind en mijn perfectiedrang heeft mij hier doorheen geholpen. Daarom heeft het in mijn herstel niet geholpen om mijn omgeving de schuld te geven, want de enige die mijn probleem en mijn stoornis kan verhelpen ben ikzelf.

Hoe het begon

Aan de start van deze series blogs heb ik beschreven hoe mijn verhaal begon. Ik omschreef dat ik mijzelf al heel lang neerslachtig voelde en dat dit leidde tot meerdere depressies. Maar waar kwam die neerslachtigheid vandaan? Dit gevoel bleek dus angst te zijn. Vooral angst voor een onveilige situatie waarin ik machteloos stond. Dus iedere keer dat mijn hersenen ook maar de suggestie wekte dat ik weer machteloos zou zijn, werd ik bang en pakte de controle. Want wat toen is gebeurd, mag en zal mij nooit meer overkomen.

Schuld

Persoonlijk heb ik er moeite mee om de oorzaak, en indirect de schuld, bij anderen te leggen. Als moeder merk ik bijvoorbeeld dat je vooral doet wat binnen jouw macht ligt en wat jij denkt dat het beste is voor je kind. Alleen als je moedwillig dingen doet die schadelijk zijn voor anderen ligt er in mijn beleving een duidelijk schuld. Ondanks dat ik in mijn situatie anderen wel verdenk van opzet, lag daar niet de oplossing voor mijn herstel. Net als  dat het niet helpt om mijzelf de schuld te geven, ik roeide alleen maar met de riemen die ik had. Wat wel hielp is mijn verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedrag als volwassene en daarbij de regie in mijn eigen herstelproces. Zo is er ooit een leegte in mij ontstaan en nu ben ik de enige die deze leegte kan vullen. Ook mijn hart dat door anderen is beschadigt, kan alleen ik zelf herstellen.

Hoe mijn verhaal eindigt
www.pixabay.com

Reddingsboei

Voor mij is het een stap te ver om te delen wat er dan precies is gebeurd, maar dankzij verdere therapie en coaching ben ik erachter gekomen dat mijn perfectiedrang juist levensreddend is geweest. Het was mijn reddingsboei, zodat ik om kon gaan met iets wat mij nooit aangedaan had mogen worden. Zodat ik mij staande kon houden in een omgeving waar ik alleen was, eenzaam en onbegrepen. Ik kon alleen op mijzelf vertrouwen en dat heb ik gedaan. Want ondanks alle narigheid in mijn leven, alle tegenslagen en vernederingen ben ik er nog steeds.

Nadelen

Er zaten alleen wel twee nadelen aan mijn reddingsboei. Ik lette nauwelijks op mijn andere behoeftes, want veilig zijn stond continue op nummer 1. Daarnaast probeerde ik steeds mijn omgeving onder controle te houden, maar de enige waar je invloed op hebt ben je zelf. Deze overlevingsstrategie was dus niet meer efficiënt. Zeker als je op een volwassen manier een relatie wilt hebben, want dan zal je moeten weten wie jezelf bent. Wat jij wilt, wat jij nodig hebt. Zonder dit af te dwingen bij een ander en de ander daarbij te beperken.

Dus de volgende stap in mijn proces was leren om de controle los te laten. Leren ruimte te geven aan de ander, zonder mijzelf te verliezen. Ik kan je vertellen, dit was geen gemakkelijke weg. Daarom zal ik meerdere blogs nodig hebben om deze stappen te kunnen delen.

Like en share perfectiedrang.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Vond je deze blog leuk? Deel hem met anderen:)