Een eerste prijs maakt je nog geen winnaar

Een eerste prijs maakt je nog geen winnaar

Een eerste prijs maakt je nog geen winnaar

Mara liep de zolderkamer op. Het was het kantoor van haar ouders, waar al haar moeders overwinningen stonden uitgestald. Kampioenbekers van haar turntijd, diploma’s van haar universitaire opleidingen en certificaten en oorkondes van al haar bijzondere prestaties. Mara keek er graag naar. ‘Kan ik je ergens mee helpen schat?’ Mara had haar moeder niet eens de trap op horen lopen en schrok op van haar stemgeluid.

‘O, nee hoor. Ik kijk alleen even’. Haar moeder kwam naast haar staan en Mara keek naar haar. Ze was prachtig met haar goudblonde haar, blauwe ogen en haar atletische lichaam. Zij voelde een steek van jaloezie, omdat zij die kenmerken niet geërfd had, zoals haar zusje.

‘Een beetje opschepperig, vind je niet? Al die bekers en diploma’s’. Mara wist niet was ze hierop moest zeggen. ‘Weet je Mara, ik vind het eigenlijk wel tijd om al deze bekers en oorkondes op te ruimen en plek te maken voor meer belangrijkere dingen. Wat vind jij?’ Mara keek haar ontzet aan.

‘Waarom zou je dat doen, mama?’, vroeg ze, ‘wat kan er nou belangrijker zijn dan dit’. Mara gebaarde om haar heen.

‘Waarom zou ik dat niet doen?’ Haar moeder keek haar kalm en afwachtend aan.

‘Ik zou zo al mijn speelgoed inruilen om maar één beker of diploma te mogen winnen, zoals jij er zovelen hebt gewonnen’. Mara keek somber naar de grond.

‘Mara, je bent pas tien. Jouw tijd moet nog komen’.

Een eerste prijs maakt je nog geen winnaar
www.pixabay.com

‘O ja? Jij zat op mijn leeftijd al in de turnselectie. Ik kan niet eens een fatsoenlijke koprol maken’.

‘Er zijn zat andere dingen waar je goed in bent en een goede koprol maken is tenslotte geen vereisten om de wereld te kunnen veroveren’. Haar moeder gaf haar een knipoog.

‘Nou op school blink ik ook niet echt uit. Ik zit in de laagste spellinggroep en de laagste leesgroep. Alleen met rekenen hoor ik bij het gemiddelde. Maar nergens hoor ik bij de plusgroep’.

‘Dat zegt niets over jouw intelligentie lieverd. Iedereen leert anders. Jouw vader presteerde ook nooit goed op school, maar toen hij eenmaal zijn liefde voor computers had ontdekt, was hij slim genoeg om vanuit niets een eigen bedrijf op te zetten. Waar hij nu heel veel centjes mee verdient’.

‘Ik ben anders een computerkluns’, verzuchtte Mara.

‘Dat heb je dan van je moeder’. Haar moeder haalde verontschuldigend haar schouders op. ‘Gelukkig ben je wel een knutselkoningin’.

‘Alleen omdat ik iets leuk vind, betekent dat nog niet dat ik er goed in ben’.

‘Wie heeft jou dat verteld?’

‘Lotte’. Mara voelde haar wangen rood worden.

‘Weet je Mara, ik denk dat het niet zoveel uit maakt waar je goed in bent, omdat je overal goed in kan worden als je maar heel hard werkt’.

‘Dat zei je ook al over mijn zwemdiploma’.

‘Is dat zo?’

‘Ja, dat het niet uitmaakte hoe lang ik erover deed, als ik maar door bleef zetten en niet opgaf’.

‘Dat was toch ook zo?’

‘Nou, ik word anders nog steeds uitgelachen als iedereen mij eraan herinnert dat ik er een jaar langer over gedaan heb, dan de rest van mijn klas’.

‘Wat vervelend schatje’. Haar moeder keek om zich heen, alsof ze zocht naar een uitweg. ‘En jouw bootje dan? Die je met papa hebt gemaakt? Jullie hebben wekenlang samengewerkt zodat het bootje eindelijk bleef drijven. En toen het moment daar was en we met z’n allen het bootje te water lieten, bleef hij ook drijven. Fier en trots’.

Moederliefde
www.pixabay.com

  

‘Ja, om vervolgens het riet in geblazen te worden, zodat niemand er meer bij kon. En trouwens, wat voor nut heeft het nou om een bootje te kunnen maken wat blijft drijven’.

‘Ik denk dat de mensen op de Titanic er heel blij mee waren geweest’. Haar moeder grinnikte en Mara keek haar moeder niet begrijpend aan. ‘Iets van voor jouw tijd, schat. Trouwens ik zou niet zo’n bootje kunnen maken’.

‘Dat zou jij vast ook wel kunnen mam, als je het zou proberen’.

‘Net als dat het jou gelukt is’.

‘Alleen met hulp van papa’.

Haar moeder zuchtte. Ze liep naar haar trofeeën en gleed met haar vinger over haar grootste triomf. Haar beker van het Nederlands kampioenschap. Vervolgens verplaatste ze haar vinger van beker naar beker, alsof ze haar prestaties aan het tellen was. Toen ze alle bekers gehad had, draaide ze zich om naar de muur met oorkondes en diploma’s. Mara bleef naar haar moeder staan kijken. Weer voelde ze die steek van jaloezie. Toen draaide haar moeder zich plotseling om naar Mara.

‘Weet je Mara, ik ben helemaal niet blij met al deze prijzen en diploma’s’.

‘Hoezo niet?’

Een eerste prijs maakt je nog geen winnaar
fotograaf: Joyce van Galen

 ‘Ik heb er niet heel hard voor hoeven werken. Wel een beetje natuurlijk, maar het ging allemaal vrij gemakkelijk. Als ik zie wat jij als jong meisje hebt moeten meemaken en hoe je daarmee omgegaan bent, schaam ik mij zelfs voor al deze prullaria en hoe weinig ik heb hoeven doen of laten om ze te krijgen’.

‘Dat snap ik niet’.

‘Jij hebt van jongs af aan dagen en soms weken in het ziekenhuis moeten liggen. Doodziek en niet wetende wanneer je weer naar huis mocht. Je moest steeds weer andere medicijnen slikken en er was altijd die angst dat jouw hart het misschien niet vol zou houden. Dat de doctoren misschien wel te laat zouden zijn met een oplossing voor jouw probleem’. Haar moeder keek naar haar handen en wreef met haar rechterduim over haar linker handpalm. Dat deed ze altijd als ze gespannen was. ‘Toch ging er geen dag voorbij zonder een glimlach van jou. Jij troostte mij meer dan ik jou en iedere nieuwe dag greep je met beiden handen aan. Alsof je steeds weer besefte dat het je laatste kon zijn’. Haar moeder bleef over haar handpalm wrijven en draaide zich naar Mara toe. Mara tilde haar hoofd op en liet haar blik op die van haar moeder rusten. Ze kreeg kippenvel van wat ze in haar moeders ogen zag.

‘Ik heb zoveel bewondering voor de kracht, het optimisme en de acceptatie die je toen al had. Je was zo wijs voor iemand van jouw leeftijd. Ik heb nog nooit zoveel respect voor iemand gehad als voor jou’.

Mara’s hart maakte een sprongetje bij het horen van deze woorden. Dit had haar moeder nooit tegen haar gezegd. Nooit had ze geweten dat zij, Mara, zo’n indruk had gemaakt op haar moeder. Mara voelde dat ze haar adem inhield en dat haar hartslag versnelde. Langzaam liet ze lucht uit haar mond ontsnappen en tegelijkertijd voelde ze haar borst opzwellen van trots.

‘Oh’. Mara werd zelfs een beetje licht in het hoofd van deze openbaring. ‘Dat vind ik fijn om te horen, mama’.

‘Graag gedaan, lieverd’.

Nu was het Mara’s beurt om haar moeders grootste overwinningsbeker aan te raken. Ze dacht aan haar tijd in het ziekenhuis en hoe normaal ze het had gevonden om positief te blijven en van iedere dag een feestje te maken. Iemand moest hoop blijven houden en de anderen ondersteunen. ‘Tja’, verbrak Mara de stilte, ‘Daar reiken ze helaas geen prijzen voor uit’.

Prijzenpakket perfectiedrang

Like en win!

Volg perfectiedrang op Facebook of doe met #romangeenwegmeerterug op Instagram en maak kans op mooie prijzen!

Volg en like perfectiedrang.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Vond je deze blog leuk? Deel hem met anderen:)